Στις βιτρίνες τέχνης του μεγάρου ΟΤΕ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης εκθέτουν τις κεραμικές δημιουργίες τους η Christine Willis και η μαθήτριά της, Λενιώ Grohmann, σε μία συνάντηση της αρχαίας κεραμικής με τη σύγχρονη εικαστική έκφραση. Ωστόσο για την πρώτη, η έκθεση «Γη και Ουρανός» αποτελεί και μια επιστροφή στις ρίζες της, καθώς η σχέση της με τον πηλό γεννήθηκε μέσα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, όπου μεγάλωσε και αργότερα δημιούργησε το πρώτο εργαστήριο κεραμικής. Η κοινή παρουσία των δύο δημιουργών στις Βιτρίνες Τέχνης του ΟΤΕ θα διαρκέσει έως την 1η Νοεμβρίου, αναδεικνύοντας διαφορετικές προσεγγίσεις σε μια τέχνη που συνδυάζει τη γη, το νερό και τη φωτιά.

Η Christine Willis μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η επαφή με τη φύση και το χώμα αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας. Ο Αμερικανός παππούς της εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1925 και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΧΑΝΘ, ενώ ο πατέρας της μεγάλωσε στην πόλη και στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνση της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής, την οποία υπηρέτησε για πολλές δεκαετίες. «Οπότε εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα μέσα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, μαζί με τις αγελάδες, τις κότες και τα γουρούνια, παίζοντας διαρκώς με το χώμα. Νομίζω ότι κάπου εκεί γεννήθηκε η επιθυμία μου να ασχοληθώ με κάτι τόσο γήινο», αναφέρει στο ΑΜΠΕ.

Η αγάπη της για την κεραμική την οδήγησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχε αντίστοιχη δυνατότητα σπουδών στην Ελλάδα. Απέκτησε πτυχίο κεραμικής από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στη Σάντα Κρουζ και, επιστρέφοντας στη Θεσσαλονίκη, δημιούργησε το πρώτο εργαστήριο κεραμικής στη Σχολή. Μετά την περυσινή συνταξιοδότησή της, τη συνέχιση της δραστηριότητας ανέλαβαν δύο πρώην μαθήτριές της. Η ίδια παραμένει ενεργή κεραμίστρια, συμμετέχοντας σε δράσεις και συναντήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Στην έκθεση παρουσιάζει έργα εμπνευσμένα από τη νεολιθική και την αρχαία ελληνική κεραμική, αλλά και από προϊστορικά γυναικεία ειδώλια. «Η δική μου δουλειά είναι πολύ επηρεασμένη από τα γυναικεία ειδώλια και ξεκινά από τη νεολιθική κεραμική», εξηγεί, αναφερόμενη και στα ευρήματα του Κουκουτενίου στη Ρουμανία, τα οποία χρονολογούνται περίπου στο 6.000 π.Χ. Στις δημιουργίες της αξιοποιεί, μεταξύ άλλων, τη φωτιά για να δημιουργήσει έργα που συνομιλούν με παλαιότερες εποχές, ενώ παρουσιάζει και δύο έργα εμπνευσμένα

Η συνάντησή της με τη Λενιώ Grohmann αποτυπώνει και τη σχέση δασκάλας και μαθήτριας που εξελίχθηκε σε κοινή καλλιτεχνική παρουσία. Η Grohmann, με σπουδές στην εικονογράφηση, τη γραφιστική και τις καλές τέχνες, προσέγγισε την κεραμική λίγο πριν από την πανδημία, μέσα από τα μαθήματα της Willis. Στα έργα της συνδυάζει τη ζωγραφική με τον πηλό, δημιουργώντας κυρίως πιατέλες με σκηνές εμπνευσμένες από τη φύση και ιστορίες, με έντονα χρώματα και διαφορετικά επίπεδα.